Lorenzo'nun Yağı (Lorenzo's Oil)

Odone ailesinin beş yaşındaki oğlu Lorenzo'ya adrenolökodistrofi teşhisi konuyor; sinir sistemini hızla söken, tedavisi olmayan bir hastalık. Doktorlar iki yıl veriyor. Augusto ile Michaela Odone, tıp eğitimi olmadan kütüphanelere kapanıyor, makaleleri okumaya başlıyor, konferanslara giriyor ve sonunda kendi çözümlerini öneriyorlar: belli yağ asitlerini düşüren bir karışım. George Miller yönetti. Augusto'yu Nick Nolte, Michaela'yı Susan Sarandon oynuyor. Hikâye gerçek. Filmin en çok tartışılan yeri sonu. Kapanış bölümü bulunan karışımı bir mucize gibi selamlıyor. Bu, hem bilim insanlarını hem hastalıktan etkilenen aileleri kızdırdı; iki taraf da filmin insanların umuduyla oynadığını söyledi. 1992'de, film çıktığında, çok uzun zincirli yağ asitlerini düşürmenin Lorenzo'ya ve diğer hastalara gerçekten yaradığı bilinmiyordu. Miller bunu dert etmedi ve ALD uzmanlarını hastalarının iyiliğinden çok bilimle ilgilenen insanlar olarak çizdi. Yapım iki Oscar adaylığı aldı. Yıllar sonraki tablo daha karışık. Odone'ler tek başlarına bir hastalığı iyileştirmedi ve yağın gerçek sınırları var. Buna karşılık bilim çevresini ALD'yi ciddiye almaya zorladılar, bazı çocukları sağlıklı tutan bir tedaviye katkıda bulundular ve nadir hastalıklarla uğraşan ailelere kendi araştırmalarının içine girme fikrini bıraktılar. Lorenzo bütün tıbbi öngörülerin ötesinde yaşadı ve otuzuncu yaş gününün ertesi günü öldü. Kimin için: tıbbi mücadele hikâyelerini ve Sarandon ile Nolte'nin oyunlarını görmek isteyenler. Kimin için değil: filmin tıbba bakışını sorgulayacaklar; anlatı doktorları engel olarak kuruyor ve bu tercih bugün de eleştiriliyor.