Los Angeles Plays Itself

Los Angeles yüz yıldır filme çekiliyor ama nadiren kendi adıyla anılıyor; başka şehirleri, gelecekleri ve hiçbir yeri oynuyor. Bu film o görüntüleri toplayıp şehri geri istiyor. Anlatıcı bir ses filmlerden kesitleri sıraya diziyor; bir ev hangi filmde kimin evi olmuştu, bir köprü kaç kez patlatıldı, bir mahalle nasıl anlatıldı. Konu ilerledikçe mesele sinema tarihinden çıkıp şehir tarihine dönüyor: su, otoyol, yıkılan mahalleler ve toplu taşımanın nasıl kaybolduğu. Thom Andersen yönetti ve yazdı; anlatıcı Encke King. Film 2003'te tamamlandı ve yaklaşık yüz yetmiş dakika. Yapım ABD'den. Film tamamen başka filmlerden alınmış görüntülerle kurulu; kendi çekimi yok denecek kadar az. Anlatı üç bölüme ayrılıyor; şehir arka plan olarak, şehir karakter olarak ve şehir konu olarak. Film 2003 Vancouver Film Festivali'nde en iyi belgesel ödülünü kazandı ve 2004'te Village Voice eleştirmen anketinde yılın belgeseli seçildi. Anlatının ele aldığı mesele temsil; şehri çeken filmler orada yaşayanların gördüğü şehri çoğu zaman göstermiyor. Anlatıcının tonu alaycı ve yargılayıcı; film tarafsız olmaya çalışmıyor. Anlatı büyük yapımları eleştirirken bağımsız ve az bilinen filmleri öne çıkarıyor. Film uzun ve bölümler arasında nefes aralığı yok. Filmin sonu bir sonuç bildirmiyor; bakış açısı öneriyor. Filmin sınırı süre; anlatı çok uzun, sesli anlatım yoğun ve sinema bilgisi olmayana ağır geliyor. Kimin için: sinema tarihini ve şehir üzerine yazıları sevenler. Kimin için değil: uzun, konuşkan ve final yorucu.