Metallica: Some Kind of Monster

2001'de grup yeni albüme başlıyor ve basçı ayrılıyor. Şarkıcı içki tedavisi için stüdyoyu terk ediyor ve aylarca dönmüyor. Geriye kalanlar bir odada oturup ne yapacaklarını tartışıyor. Yönetim şirketi bir terapist getiriyor. Kameralar iki yıl boyunca odada kalıyor. Anlatının ilgilendiği yer müzik değil, kırklı yaşlarındaki dört adamın birbirine ne söyleyeceğini bilememesi. Grup içi tartışmaların çoğu şarkı hakkında değil; kimin kararı verdiği, kimin işi ciddiye aldığı ve kimin diğerini yıllardır dinlemediği üzerine. Biçim ham ve bilerek utandırıcı. Kamera kimseyi korumuyor; kavgalar, sessizlikler ve terapistin tahtaya yazdığı sloganlar olduğu gibi duruyor. Belgeselin en çok anılan tarafı, getirilen terapistin süreç uzadıkça kendini grubun bir üyesi gibi görmeye başlaması ve sonunda onunla vedalaşmanın ayrı bir mesele hâline gelmesi. Yapım Joe Berlinger ile Bruce Sinofsky'nin işi; ikisi daha önce gerçek suç belgeselleriyle tanınıyordu. Filmin başında amaç bir albüm kaydını izlemekti; ortaya çıkan şey bir dağılma kaydı oldu. James Hetfield, Lars Ulrich ve Kirk Hammett kamera karşısında. Kimin için: müzik belgesellerini ve grup içi dinamikleri merak edenler. Kimin için değil: konser bekleyenler; filmde neredeyse hiç sahne yok ve müzik ikinci planda.