Instrument

Belgesel Fugazi'yi on yıldan uzun bir sürede, 1987 ile 1998 arasında izliyor. Konser görüntüleri, prova kayıtları, yol boyunca çekilmiş sahneler ve seyircilerle yapılan konuşmalar var. Grup üyeleriyle söyleşiler de var ama film onları bir açıklama merkezine koymuyor. Jem Cohen çekti. Cohen ile grubun kurucusu Ian MacKaye yetmişlerde Washington'da aynı lisede tanışmıştı; belgeselin mesafesizliği bu eski tanışıklıktan geliyor. Kurgu beş yıl sürdü ve Cohen ile grup üyeleri birlikte yaptı. Malzeme süper sekiz, on altı milimetre ve video olarak çekildi; üç formatın bir arada durması filmin dokusunu belirliyor. Adını grubun 1993 tarihli albümündeki aynı adlı şarkıdan alıyor. Fugazi'nin çalışma biçimi filmin asıl konusu: kendi plak şirketleri, düşük tutulan bilet fiyatları, her yaşa açık konserler ve reklam vermeyi reddetmeleri. Bunlar konuşulmuyor, uygulanırken gösteriliyor. Seyirciyle yapılan görüşmeler filmin en tuhaf bölümleri; insanlar gruptan ne beklediklerini anlatıyor ve çoğu birbiriyle çelişiyor. Kimin için: bağımsız müzik tarihini ve alışılmadık biçimli belgeselleri sevenler. Kimin için değil: yapı gevşek, kronoloji yok ve grubu bilmeyen izleyici için giriş noktası bulunmuyor.