En Güzel Günlerim (My Golden Days)

Antropolog Paul Dédalus yıllar sonra Tacikistan'dan Fransa'ya dönüyor ve havalimanında durduruluyor: pasaportunda bir sorun var, çünkü gençliğinde kendi kimliğini birine vermiş. Bu durdurulma filmin çerçevesi; anlatı oradan üç hatıraya açılıyor ve en uzun bölüm Esther ile olan ilişkisi. Anlatının ilgilendiği yer aşk değil, hatırlamanın kimin sürümü olduğu. Paul her şeyi kendi bakışından anlatıyor ve Esther'in ne düşündüğü yalnızca mektuplarla geliyor; film onun sesini asla tam olarak vermiyor ve bu, bilerek bırakılmış bir eksiklik. Biçim serbest ve dağınık. Yıllar arasında geçiş açıklanmıyor, mektuplar kameraya okunuyor, bazı bölümler casusluk hikâyesine dönüşüyor. Arnaud Desplechin türü ortasında değiştirmekten çekinmiyor. Yapım yönetmenin 1996 tarihli bir filminin öncesini anlatıyor; aynı karakter, gençlik hâli. İki filmi bağlayan yalnızca isim ve oyuncu değil, aynı zamanda anlatının o filmi hatırlayan seyirci için taşıdığı ağırlık. Genç Paul'ü Quentin Dolmaire, Esther'i Lou Roy-Lecollinet oynuyor; ikisi de bu filmle tanındı. Mathieu Amalric yetişkin Paul'ü sürdürüyor. Film Cannes'da Yönetmenlerin On Beş Günü bölümünde gösterildi ve César ödüllerinde yönetmenlik ödülü kazandı. Kimin için: Fransız gençlik anlatılarını ve dağınık yapıyı sevenler. Kimin için değil: düzenli anlatı isteyenler; film sürekli konu değiştiriyor.