Nostalgia de la luz (Nostalgia for the Light)

Şili'de Atacama Çölü. Dünyanın en kuru yeri olduğu için gökbilimciler burada teleskop kuruyor ve evrenin geçmişine bakıyor. Aynı çölde, aynı kuruluk sayesinde, diktatörlük döneminde öldürülüp gömülen insanların kemikleri de korunuyor. Kadınlar yıllardır elleriyle kum eleyerek yakınlarını arıyor. Patricio Guzman yönetti ve anlatıyor. Belgeselin fikri bu iki aramanın aynı olması: gökbilimci de arkeolog da geçmişe bakıyor; ışık da kemik de geçmişten kalan bir belge. Guzman'ın kendi geçmişi anlatının içinde. Yönetmen darbe döneminde tutuklanmış ve ülkeden ayrılmıştı; film bu yüzden mesafeli değil. Görüntü yönetimi çölü ve gökyüzünü aynı estetikte veriyor; ölçek sürekli değişiyor, toz ile yıldız arasındaki fark kayboluyor. En sarsıcı bölümler kadınların anlatımları: kırk yıl sonra bulunan bir parmak kemiğinin ne anlama geldiği. Kimin için: şiirsel belgeselleri ve tarihle hesaplaşma anlatılarını sevenler. Kimin için değil: bilgi yoğun anlatım bekleyenler; film düşünsel ve yavaş.