Not a Pretty Picture

Film bir set kurarak başlıyor. Bir oyuncu ve bir oyuncu adayı bir sahneyi prova ediyor: yatılı okulda okuyan on altı yaşında bir kızın bir gece yaşadığı olay. Sahne çekiliyor. Sonra kamera duruyor ve oyuncular yönetmenle konuşuyor. Yönetmen o kızdı; anlatılan şey kendi başına geldi. Oyuncu da benzer bir şey yaşamış. İkisi sahnenin nasıl oynanacağını tartışıyor: neyin gerçek olduğu, neyin oynanabileceği ve neyin gösterilemeyeceği. Martha Coolidge yönetti ve filmde kendisi yer alıyor. Yapım 1976 tarihli. Filmin biçimi kurmaca ile belgeselin birleşimi; canlandırma sahneleri ile prova ve konuşma bölümleri dönüşümlü veriliyor. Anlatının kurduğu asıl mesele temsil; film bir tecavüzün nasıl gösterileceğini doğrudan tartışıyor ve bunu seyircinin önünde yapıyor. Coolidge sonraki yıllarda ana akım sinemada çalıştı ve bu, onun erken dönem işlerinden. Yapım uzun süre erişilemez durumdaydı ve yıllar sonra restore edilerek yeniden gösterildi. Anlatı bir sonuca varmıyor; oyuncu ile yönetmen aynı fikirde değil ve film bunu kapatmıyor. Filmin sınırı teknik; görüntü ve ses dönemin bağımsız üretim koşullarını taşıyor. Kimin için: deneysel belgeselleri ve sinemanın kendi yöntemini tartıştığı filmleri sevenler. Kimin için değil: konu ağır, yapı dağınık ve teknik kalite düşük.