Paradise Road

İkinci Dünya Savaşı'nda Sumatra'da geçen bir film. Singapur düşüyor. Kadınlar ve çocuklar bir gemiyle tahliye ediliyor ve gemi bombalanıyor. Sağ kalanlar kıyıya çıkıyor. Japon ordusu onları topluyor ve bir kampa yerleştiriyor. Kamp orman içinde. Barakalar dolu, yiyecek az, sıtma yaygın ve kadınlar her sabah sayım için sıraya diziliyor. Farklı ülkelerden geliyorlar. İngiliz, Hollandalı, Avustralyalı ve Amerikalı; sınıf farkları da kampın içinde sürüyor. Bir öğretmen bir fikir getiriyor. Enstrüman yok, nota yok ama seslerini kullanabilirler. Bundan sonra film bir koro anlatısı. Bir kadın hafızasından orkestra parçalarını yazıyor, diğeri partisyonları düzenliyor ve kadınlar sesleriyle enstrümanları taklit ediyor. İlk konser kampın ortasında veriliyor. Muhafızlar durduracakken duruyor ve dinliyor. Anlatının ilgilendiği yer müzik değil dayanma: koro kimseyi kurtarmıyor ve film bunu açıkça söylüyor; ölümler devam ediyor ve yıllar geçiyor. Kaynak gerçek. Kamplarda kurulan bir kadın ses orkestrası gerçekten vardı; partisyonlar hafızadan yazıldı ve bir kısmı bugüne ulaştı. Anlatı kahramanlık yapmıyor. Kadınların bir bölümü işbirliği yapıyor, bir bölümü çalıyor ve film bunları da gösteriyor. Kadroda Glenn Close, Frances McDormand, Pauline Collins, Jennifer Ehle, Cate Blanchett ve Julianna Margulies var. Yönetmen Bruce Beresford. Kimin için: gerçek olaya dayalı savaş dramalarını ve kalabalık kadın kadrolarını sevenler. Kimin için değil: umut arayanlar; film kampı süslemiyor ve kayıpları saymaya devam ediyor.