Domuz Ahırı (Pigsty)

İki hikâye dönüşümlü olarak anlatılıyor ve hiç kesişmiyor. Birinde bir volkanik çorak arazide genç bir adam dolaşıyor, asker öldürüyor ve insan eti yiyor; neredeyse hiç konuşmuyor. Diğerinde savaş sonrası Almanya'da sanayici bir ailenin oğlu var; nişanlısı onu sevmiyor ve adam ahırdaki domuzlara gidiyor. Anlatının ilgilendiği yer sapkınlık değil, iki farklı reddediş biçimi. Her iki genç de babalarının dünyasına katılmayı reddediyor; biri yamyamlığı, diğeri domuzları seçiyor ve ikisi de aynı sonuca varıyor. Filmin siyasi merkezinde eski Nazilerin sanayici olarak devam etmesi var; bu, Pier Paolo Pasolini'nin açıkça hedef aldığı şey. Biçim iki hattı da bilerek ayrı tutuyor. Çorak arazi bölümleri sessiz ve neredeyse belgesel; Almanya bölümleri ise tiyatro gibi, uzun ve edebi konuşmalarla dolu. İki üslup arasındaki uyumsuzluk filmin fikri. Yapım Pasolini'nin en sert dönemine ait ve seyirciyi memnun etme niyeti taşımıyor. Filmin ünlü son repliği, itirafın kurumsal düzen tarafından nasıl susturulduğunu tek cümlede anlatıyor. Pierre Clémenti çorak arazideki adamı, Jean-Pierre Léaud sanayici oğlunu, Anne Wiazemsky nişanlısını oynuyor. Kimin için: Pasolini'yi ve siyasi alegorileri sevenler. Kimin için değil: anlatı arayanlar; film bilerek zor, soğuk ve kimseyle iletişim kurmaya çalışmıyor.