Oyun (Play)

Göteborg'da geçen bir İsveç filmi. Bir alışveriş merkezinde üç çocuk oturuyor. Ellerinde telefonlar var. Yanlarına bir grup geliyor. Beş çocuk; hepsi onlarla aynı yaşta. Biri konuşmaya başlıyor. Telefonu görmek istiyor. Sonra bir hikâye anlatıyor. Kardeşinin telefonu çalınmış ve bu telefon ona benziyor. Kardeşe götürüp göstermek gerekiyor. Bundan sonra film bir yürüyüş anlatısı. Sekiz çocuk şehirde yürüyor. Hiç şiddet yok. Kimse kimseye vurmuyor ve tehdit edilmiyor. Yalnız konuşuluyor. Sürekli. Grup çocukları bir yerden bir yere götürüyor. Tramvay, park, orman. Her adımda ayrılmak mümkün. Kimse onları tutmuyor. Ama gitmiyorlar. Anlatının ilgilendiği yer soygun değil nezaket: filmin fikri, üç çocuğun kaba görünmemek için kalması ve o nezaketin tam olarak kullanılan şey olması. Etraflarında yetişkinler var. Tramvayda, sokakta, parkta. Kimse müdahale etmiyor. Bir kişi soruyor ve cevabı alıp geçiyor. Ruben Östlund'un yöntemi belirgin. Kamera sabit, plan uzun, kesme yok ve olay çoğunlukla kadrajın uzağında. Bazı sahneler tek plan ve dakikalarca sürüyor. Anlatının içinde bir de yan hat var. Trende sahipsiz bir beşik duruyor ve film ona defalarca dönüyor. Bu hat hiçbir yere bağlanmıyor. Olay gerçek. Göteborg'da 2006 ile 2008 arasında bir grup çocuğun aynı yöntemle onlarca soygun yaptığı polis kayıtlarında var ve senaryo o dosyalara dayanıyor. Film İsveç'te ırkçılık tartışması başlattı. Soygunu yapan çocukların siyah, hedeflerin beyaz olması eleştirildi; Östlund bunun kayıtlardaki durum olduğunu söyledi. Kadroda Anas Abdirahman, Sebastian Blyckert, Yannick Diakité ve Kevin Vaz var. Kimin için: İskandinav sinemasını ve rahatsız edici toplumsal deneyleri sevenler. Kimin için değil: mesafe arayanlar; anlatı seyirciyi bilerek seyirci konumunda bırakıyor ve bu konum tam olarak filmin eleştirdiği şey.