Veneno para las hadas (Poison for the Fairies)

1965'te Mexico City'de iki okul arkadaşı: varlıklı ama yalnız Flavia ve öksüz, büyücülük hikâyelerine takıntılı Verónica. Verónica kendisinin gerçek bir cadı olduğuna Flavia'yı inandırıyor ve arkadaşlıkları hızla bir hakimiyet ilişkisine dönüşüyor. Carlos Enrique Taboada'nın seçimi filmi ayakta tutuyor: yetişkinlerin yüzü hiç gösterilmiyor. Kamera sürekli çocuk boyunda duruyor, büyükler sesten ve bedenin bir kısmından ibaret kalıyor. Böylece bu dünyada gerçekten kimsenin devreye giremeyeceğini hissediyorsunuz; korku doğaüstü olandan değil, yardımın uzaklığından geliyor. Filmde tek bir canavar yok, tek bir efekt yok. Tehdit, bir çocuğun bir başka çocuk üzerinde kurduğu korku. Zorluğu temposu: yavaş ilerliyor, uzun sessizlikler var ve gerilim yalnızca birikerek işliyor. Finali ise sert ve kolay unutulmuyor. Kimin için: psikolojik korkuyu ve Meksika sinemasının klasiklerini sevenler için. Kimin için değil: hızlı ve gösterişli korku bekleyenler için.