Pokemon: Dedektif Pikachu (Pokémon Detective Pikachu)

Rob Letterman’ın filminin tasarım kuralı tek cümleye sığıyor: iki boyutlu orijinallerin siluetini koru, üstüne gerçek doku ve hayvan hareketi koy. Yaratıkların çizgi film gibi değil, tüylü ve ıslak burunlu birer canlı gibi durmasının sebebi bu. Justice Smith setteki Pikachu kuklasını tüylü, yumuşak, burnu ıslak ve gözleri derinlikli diye anlatıyor; ama aynı oyuncu bazı sahnelerde bir tenis topuna, bazılarında yere yapıştırılmış bir banda oynadığını da söylüyor. Ryan Reynolds sette Smith’in karşısında değildi. Kuklayı Mikey Brett oynattı, replikleri kulaklıktan Cornelius Geaney Jr. okudu, Reynolds bütün geçici diyaloğu sonradan stüdyoda üzerine seslendirdi. Dolayısıyla ikili komedinin zamanlaması karşılıklı oyunculuktan değil kurgudan çıkıyor. Görüntü yönetmeni John Mathieson işi dijitale değil Kodak 35 mm negatife, Panaflex Platinum kameralar ve anamorfik objektiflerle çekti; 500T 5219 stoğunu 400 ASA’da değerlendirip gün ışığında düzeltmemeyi bilerek seçti, çünkü şehrin kurşuni ve kurumsal görünmesini istiyordu. Yapımcılar negatifin çekim oranını pahalıya getirmesinden endişelenmişti. RJ Palmer’ın Rayquaza ile Tyrantrum’u sahneye çıkaracak müze bölümü ise filme hiç giremedi. Kimin için: Pokémon’ların çizim değil, tüylü ve nemli birer hayvan gibi görünmesini isteyen, şehrin negatifin kurşuni tonuyla fotoğraflanmasını sorun etmeyen izleyici için. Kimin için değil: İki oyuncunun gerçekten birbirine oynadığı bir ikili komedi bekleyen izleyici için; Pikachu’nun sesi sahnelere aylar sonra eklendi.