Kayıp Balık Dori (Finding Dory)

Andrew Stanton’ın 97 dakikalık filmi, kısa süreli hafıza kaybı yaşayan Dori’nin yarım hatırladığı ailesini aramasını anlatıyor; iz onu Kaliforniya kıyısındaki bir deniz araştırma enstitüsüne götürüyor. Yapımın en belirleyici kararı final üzerinde alındı. Pixar yöneticileri, esaret altındaki katil balinaları konu alan 2013 belgeseli Blackfish’i izledikten sonra kapanış yeniden yazıldı; karakterlerin bir gösteri havuzunda kalmasıyla biten ilk tasarım terk edildi ve açık denize dönüş yolu eklendi. Bu yamanın izi perdede görünüyor: aynı kurum bir sahnede sığınak, öteki sahnede kafes olarak sunulmak zorunda kalıyor ve son yarım saat oturmuş bir tema yerine kaçış temposuyla ilerliyor. Daha temel sorun yapısal. Kendi geçmişini anlatamayan bir karakter sahneyi yönetemez; Stanton bunu Dori’nin her unutuşunu yeni bir yardımcıya devrederek çözüyor. Ahtapot Hank, miyop balina köpekbalığı Destiny ve beyaz balina Bailey sırayla devreye giriyor. Kayıp Balık Nemo’nun tek hatlı yolculuğuna alışkın olan izleyici burada çok daha parçalı, her on dakikada yeniden kurulan bir anlatı buluyor. Enstitünün anons sesini Sigourney Weaver kendi adıyla seslendiriyor. Kimin için değil: Dori’nin hafıza sorununun dramatik biçimde iyileşmesini bekleyen izleyici için, çünkü film bunu bir arıza değil çalışma biçimi sayıyor. Sabit bir ikiliyi izlemek isteyen de bu kadar yan karakterden yorulabilir.