Ray

Taylor Hackford’ın 15 yılı filmi kurmaya değil parasını bulmaya gitti; finansmanın tamamını sonunda Philip Anschutz, Bristol Bay Productions üzerinden verdi. Hiçbir stüdyo arkasına geçmedi, film bağımsız çekildi, Universal dağıtımcı olarak sonradan girdi. Anschutz’un şartı PG-13’tü; Hackford projeden iki kez ayrıldı, Ray Charles ile Ahmet Ertegün rica edince döndü. Charles senaryonun Braille kopyasını okudu ve yalnızca 2 sahneye itiraz etti; biri piyanoya isteksizce başladığını gösteren sahneydi. Hackford piyano çalan elleri dublörle çekmeyi planlıyordu, Jamie Foxx’un üniversiteye klasik piyano bursuyla girdiğini öğrenince vazgeçti. Foxx filmin büyük bölümünü gözlerini kapatan protezlerle oynadı; Charles’ın ilk yıllarında başkalarından söylediği parçalar dışında onun yerine şarkı da söylemiyor. Anlatı 1935 ile 1965 arasında kalıyor. Dışarı çıkan tek yer, 1979’da Georgia eyalet meclisinde geçen kapanış sahnesi; o da Charles’ın isteğiyle eklendi. 77. Akademi Ödülleri’nde 6 adaylıktan 2’sini kazandı: en iyi erkek oyuncu ve ses miksajı. 58. BAFTA’da da 4 adaylıktan 2 ödül çıktı, yine erkek oyuncu ve ses. Kimin için: Şarkılarda Charles’ın kendi sesini duymayı ve piyanoyu gerçekten çalan bir oyuncu izlemeyi önemseyen izleyici için. Kimin için değil: Bağımlılık bölümlerinin sonuna kadar gösterilmesini bekleyen izleyici için; finansörün şartı gereği film PG-13 sınırında tutuldu.