Rodrigo D. No futuro (Rodrigo D. No Future)

Medellín. Rodrigo on dokuz yaşında ve punk davulcusu olmak istiyor. Davulu yok. Şehirde dolaşıyor, davul bulmaya çalışıyor, arkadaşlarıyla takılıyor. Arkadaşları ise uyuşturucu satıyor, motosiklet çalıyor ve kiralık iş yapıyor. Rodrigo bunların içinde değil ama dışında da değil; annesinin ölümünden sonra hiçbir şeye tutunamıyor. Şehir onun etrafında sürekli işliyor. Víctor Gaviria yönetti. Filmin kadrosu profesyonel oyunculardan oluşmuyor. Gaviria oyuncuları Medellín'in kenar mahallelerinden seçti; hepsi kendi hayatlarını oynuyor ve diyalogların büyük kısmı kendi konuşma biçimlerinden çıktı. Bu tercihin ağır bir sonucu oldu. Filmde oynayan gençlerin çoğu, gösterime girdikten sonraki birkaç yıl içinde öldürüldü. Bu, filmin anlattığı şeyin kurgu olmadığının doğrudan kanıtı olarak anılıyor. Yapım 1990 Cannes Film Festivali'nde yarışma bölümünde gösterildi ve Kolombiya sinemasının uluslararası alanda tanınmasında dönüm noktası oldu. Anlatı olay örgüsü kurmuyor; gündelik hayatın parçaları yan yana geliyor ve şiddet bir doruk noktası olarak değil, sıradan bir olay olarak beliriyor. Punk müziği filmin içinde bir kaçış imkânı olarak duruyor ve Rodrigo'nun davul arayışı anlatının tek yönlü hattı. Kimin için: Latin Amerika gerçekçiliğini ve amatör kadrolu şehir filmlerini izleyenler. Kimin için değil: yapı dağınık, ses ve görüntü kalitesi düşük, umut yok ve final ani.