Vaghe stelle dell'Orsa... (Sandra)

Visconti'nin Elektra mitini modern İtalya'ya taşıdığı film. Özgün adı Büyük Ayı'nın Solgun Yıldızları, Leopardi'nin bir şiirinden alınmış. Sandra kocasıyla birlikte doğduğu kasabaya, Volterra'ya dönüyor. Sebep bir tören: babasının, toplama kampında ölen Yahudi bir bilim insanının anısına bahçe bağışlanacak. Kasabada erkek kardeşi Gianni ile karşılaşıyor ve ikisi arasındaki ilişkinin ne olduğu filmin sürekli dolaştığı, hiçbir zaman düz cümleyle söylenmeyen mesele. İkinci mesele babanın nasıl öldüğü: kardeşler annelerinin ve üvey babalarının onu ihbar ettiğinden şüpheleniyor. Film siyah beyaz; görüntü Armando Nannuzzi'nin. Müzik yerine César Franck'ın piyano parçası kullanılıyor ve neredeyse tek müzik kaynağı bu. Claudia Cardinale Sandra'yı, Jean Sorel Gianni'yi oynuyor. Film 1965 Venedik'te Altın Aslan kazandı. Visconti'nin melodramlarını ve aile sırrı üzerine kurulu filmleri sevenler için önemli bir iş. Anlatının bilerek belirsiz bırakılması ise bazı izleyicileri boşlukta bırakıyor.