Beyaz Geceler (Le Notti Bianche)

Mario yeni geldiği kentte kimseyi tanımıyor. Bir gece kanal köprüsünde ağlayan bir kadın görüyor. Natalia bir yıl önce ayrılan bir adamı bekliyor; adam döneceğine söz vermiştir ve kadın her gece aynı köprüde bekliyor. Mario onu unutturmaya çalışıyor, sonra kendisi de bekleyişin parçası oluyor. Anlatı dört geceye yayılıyor. Luchino Visconti yönetti. Senaryoyu Suso Cecchi d'Amico ile birlikte yazdı; kaynak Dostoyevski'nin Beyaz Geceler adlı uzun öyküsü. Mario'yu Marcello Mastroianni, Natalia'yı Maria Schell, beklenen adamı Jean Marais oynuyor. Visconti olayı Çarlık Petersburg'unun kanallarından ellilerin Livorno'sunun arka sokaklarına taşıdı. Asıl dikkat çekici karar ise mekân: gerçek Livorno'da çekim yapmak yerine kentin bütün bir mahallesini, en ince ayrıntısına kadar Roma'da Cinecittà'da bir stüdyoda yeniden inşa etti. Sokakların, köprünün ve karın hepsi kurulmuş. Yeni gerçekçiliğin sokakta çekim geleneğini yaratan yönetmenlerden birinin böyle bir tercih yapması, filmin bugün de tartışılan yanı. Dostoyevski'nin bu öyküsünün pek çok uyarlaması var; Visconti'ninki en çok anılan ve en sadık takipçiye sahip olanı. Kimin için: stüdyoda kurulmuş atmosferi ve edebiyat uyarlamalarını sevenler. Kimin için değil: gerçekçilik arayanlar; film bilerek yapay bir dünyada geçiyor ve dekor olduğunu saklamıyor.