Arakçılar (Shoplifters)

Hirokazu Kore-eda filmi yazdı, yönetti ve kurguladı. Aileyi neyin aile yaptığı sorusunu 10 yıl taşıdığını söylüyor. Araştırma için bir yetimhaneyi gezdi; orada bir kız çocuğu çantasından Leo Lionni’nin Swimmy kitabını çıkarıp sonuna kadar okudu, Kore-eda o anı bir sahneye çevirdi ve filmi o çocuk için yaptığını anlatıyor. Çocuk oyuncularla yöntemi ayrı. Onlara senaryo vermiyor, replikleri çekim anında kulaklarına fısıldıyor; kendi sözüyle çocuklara önceden hiçbir şey verilmiyor, hikâyeyi aktıkça yaşıyorlar. Kairi Jo ile Miyu Sasaki ilk filmlerindeydi. Ödül tarafı tek satır değil. Cannes’da jüri başkanı Cate Blanchett’in gecesinde Altın Palmiye’yi aldı; Japonya 1997’den beri kazanmamıştı. 42. Japonya Akademisi’nde 12 adaylıktan 8 ödül çıkardı ve gecenin en çok kazananı oldu, Kirin Kiki’nin yardımcı kadın oyuncu ödülü ölümünden sonra verildi. Oscar ve Altın Küre’deki yabancı film adaylıkları Roma’ya kaybedildi. Kore-eda, sanatın kolayca siyasete alet olabileceğini söyleyerek hükümetin kutlama davetini geri çevirdi. Kimin için: Çocuk oyuncuların ezberlenmiş bir performans yerine o anda yaşanmış tepkiler vermesini önemseyen izleyici için. Kimin için değil: Anlatının o evin içinde kalmasını isteyen izleyici için; son bölüm sorgu odalarına ve kurumlara taşınıyor.