Soul

Filmin iki ayrı müzik ekibi var ve bunu bilmek beklentiyi doğru kuruyor. New York bölümlerindeki caz besteleri Jon Batiste’e, doğum öncesi alanın ambiyansı ise Nine Inch Nails ikilisi Trent Reznor ile Atticus Ross’a ait. Yüz bir dakikanın yaklaşık yarısı caz filmi değil, sentezleyiciyle döşenmiş bir metafizik komedisi; piyano için gelen izleyici ikinci yarıda filmin altından kaydığını hisseder. İkinci bilinmesi gereken şey filmin etrafındaki tartışma. Joe kendi siyah bedeninde yalnızca açılışta ve finalde bulunuyor, arada uzun süre önce biçimsiz bir ruh, sonra bir kedi; bedeninin içinden konuşan ses ise beyaz bir oyuncuya, Tina Fey’e ait. Eleştirmenler bunu Prenses ve Kurbağa’daki Tiana kalıbıyla aynı kefeye koydu. Filmi bir temsil örneği olarak göstermeyi düşünüyorsanız bu itirazı bilerek girmekte fayda var. Kemp Powers, Pixar’ın ilk siyah eş yönetmeni oldu; stüdyoya on iki haftalık yazar sözleşmesiyle geldi, süresi uzatıla uzatıla yönetmenliğe vardı. Pixar ayrıca siyah çalışanlardan bir iç danışma kurulu oluşturdu, Herbie Hancock ile Quincy Jones’tan görüş aldı. Bir uyarı da okuyacaklarınıza dair: film Noel günü doğrudan Disney+ aboneliğine açıldı, o yüzden yurt içi salon hasılatı bir milyon doların altında kaldı. Bu rakamı bir kalite göstergesi sanan yorumlara itibar etmeyin. Kimin için değil: küçük çocuklar için; anlatı baştan sona ölüm ve yaşam amacı üzerine kurulu, sonu da bir kutlama değil.