Spencer

Spencer (2021) bir biyografi değil ve film bunu ilk karede yazıyor: gerçek bir trajediden uyarlanmış bir masal. Üç gün anlatıyor. Diana, kraliyet ailesiyle Sandringham'da Noel'i geçiriyor ve evliliğinin bittiğini biliyor. Olay örgüsü bu kadar. Geri kalan her şey basınç. Pablo Larraín filmi bir korku filmi gibi kuruyor. Uzun koridorlar, tartılan yemekler, saati saatine protokol, sürekli izleniyor olma hissi. Jonny Greenwood'un müziği düzensiz caz ile keskin yaylılar arasında gidip geliyor ve huzursuzluğu o taşıyor. Kristen Stewart'ın seçilmesi tartışma yaratmıştı, sonra Oscar adayı oldu. Taklit yapmıyor; sesi ve duruşu yakalıyor ama karakteri içeriden kuruyor. Film gerçekle serbest oynuyor: bazı sahneler tamamen kurmaca. Belgesel bekleyen kızar. Kimin için: karakter üzerine kurulu psikolojik dramları, Larraín'in sinemasını ve atmosferi olayın önüne koyan filmleri sevenler. Kimin için değil: yeme bozukluğu ve kendine zarar verme doğrudan gösteriliyor. Kraliyet ailesi hakkında bilgi arayan da bulamaz, bu bir ruh hâli filmi.