Dr. Phil Stutz (Stutz)

Bir odada geçen bir belgesel. Jonah Hill kendi terapistini çekiyor. Phil Stutz psikiyatr. Yıllardır çalışıyor ve kendi yöntemini geliştirmiş. Yöntem araçlara dayanıyor. Adam bunlara alet diyor ve her birini bir çizimle anlatıyor. Bundan sonra belgesel bir ders anlatısı gibi başlıyor. Stutz bir kâğıda çiziyor. Yaşam gücünün üç katmanı, bir merdiven, bir top, bir nehir. Her çizim bir soruna karşılık geliyor. Konu belirsizlik, acı ve sürekli çalışma. Adamın Parkinson hastalığı var. Elleri titriyor ve bunu gizlemiyor. Sonra film bir şey itiraf ediyor. Hill kamerayı durduruyor ve gerçeği söylüyor: bu görüntüler tek bir günde çekilmedi. Arka fon sahte. Peruk takılmış. Aylar boyunca çekildi ve bir bütün gibi kurgulandı. Bundan sonra belgesel yön değiştiriyor. Stutz sorular sormaya başlıyor. Bu kez hasta Hill. Kilo meselesi açılıyor. Hill gençliğinde çok kiloluydu ve o dönemin izleri sürüyor. Kardeşi ölmüş. O konu geliyor. Annesi de gelip odada oturuyor. Anlatının ilgilendiği yer terapi değil kontrol: belgeselin fikri, Hill'in bu filmi çekerek yine bir şeyi yönetmeye çalışması ve Stutz'un tam olarak bunu bozması. Görüntü siyah beyaz ve iki sandalye. Konuşma neredeyse tümüyle iki kişi arasında. Stutz kendi hayatını da anlatıyor. Babası, kardeşinin ölümü ve kendi seçimleri. Yöntemin bir iddiası var: iyileşme diye bir son yok, yalnız çalışmaya devam etmek var. Belgesel bunu bir çözüm olarak sunmuyor. Yönetmen Jonah Hill. Kimin için: terapi üzerine kurulu belgeselleri ve iki kişilik konuşmaları sevenler. Kimin için değil: mesafe arayanlar; anlatı tümüyle kişisel ve yöntemin klinik geçerliliği tartışılmıyor.