Styx

Rike acil serviste doktor. Yıllardır izin kullanmadı ve sonunda tek başına yelken açıyor; hedefi Atlantik'in ortasındaki bir ada. Tekne küçük ve düzeni tam. Fırtınayı atlatıyor. Ertesi sabah ufukta bir tekne görüyor: aşırı yüklü, batmakta olan bir balıkçı teknesi ve üstünde yüzlerce insan var. Telsizle sahil güvenliği arıyor. Aldığı cevap net: yaklaşma, bekle. Bir çocuk suya atlayıp ona doğru yüzüyor. Rike bir doktor, tek başına ve elinde bir tek tekne var. Wolfgang Fischer yönetti; senaryoyu Ika Kunzel ile yazdı. Rike'yi Susanne Wolff oynuyor. Yapım Almanya ile Avusturya ortak. Film 2018 Berlin Film Festivali'nin Panorama bölümünde gösterildi ve orada Heiner Carow Ödülü ile Ekümenik Jüri Ödülü'nü kazandı. Filmde neredeyse hiç diyalog yok; anlatı telsiz konuşmalarıyla ve tek bir yüzle ilerliyor. Anlatının ele aldığı mesele yardımın sınırı; kurallar bir şey söylüyor, vicdan başka bir şey ve iki taraf da haklı gerekçe sunuyor. Deniz sahneleri gerçek teknede çekildi ve stüdyo hissi yok. Film kurtarılanları kalabalık olarak bırakmıyor; tek bir çocuk üzerinden mesele kişiselleşiyor. Anlatı sahil güvenliği kötü adam yapmıyor; sistem kişisiz işliyor. Açılış sahnesi Cebelitarık'taki maymunlarla başlıyor ve filmin başka hiçbir yerine benzemiyor. Filmin sonu bir çözüm getirmiyor ve rahatlatmıyor. Filmin sınırı çıplaklık; anlatı sessiz, tek karakterli ve olay örgüsü çok az. Kimin için: az konuşan, gerilimi durumdan çıkaran filmleri sevenler. Kimin için değil: sessiz, ağır ve final rahatsız edici.