Sweetgrass

Montana'da bir grup çoban koyun sürüsünü yaz otlaklarına çıkarıyor. Yolculuk dağlara doğru sürüyor ve haftalar alıyor. Film bunu anlatıyor: kırkım, doğum, yükleme, yürüyüş, kamp, yağmur, ayı tehdidi ve dönüş. Anlatıcı yok, röportaj yok, müzik yok. Yalnızca koyun sesi, rüzgâr ve çobanların birbirine söyledikleri var. Lucien Castaing-Taylor ile Ilisa Barbash yönetti. Yapım bir üniversitenin duyusal etnografi laboratuvarında hazırlandı. Çekimler birkaç yıla yayıldı ve ekip sürüyle birlikte yürüdü; kayıtlar yüzlerce saat. Filmin gösterdiği şey bir mesleğin son hali. Bu tür sürü göçü Amerika'da neredeyse kalmadı ve filmdeki yolculuk o bölgede yapılan son sürülerden biri. En bilinen sahne bir çobanın dağda telefonla annesini arayıp ağlamasıdır; adam sürüyle baş edemiyor ve söyledikleri filmin tek doğrudan anlatımı. Anlatı hayvanları sevimli göstermiyor; ölüm, hastalık ve kesim ayrıntılı biçimde var. Ses tasarımı filmin asıl aracı; kamera uzakta olsa bile ses yakın ve çobanların konuşmaları telsiz mikrofonla kaydedilmiş. Kimin için: gözleme dayalı belgeselleri ve yavaş sinemayı sevenler. Kimin için değil: anlatı yok, tempo çok yavaş ve bazı sahneler hayvan ölümü içeriyor.