Leviathan

Bir balıkçı gemisi Atlantik'te çalışıyor. Ağ atılıyor, çekiliyor, balık güverteye boşaltılıyor, ayıklanıyor ve kesiliyor. Bu döngü gece gündüz sürüyor. Film bu işi kaydediyor. Anlatı yok, konuşma yok, açıklama yok ve kimsenin adı söylenmiyor. Kamera her yere bağlanıyor: direğe, ağa, balıkçının kaskına, suya. Bazı bölümlerde görüntü su altında, bazı bölümlerde ters duruyor ve ne olduğu anlaşılmıyor. Lucien Castaing-Taylor ile Verena Paravel yönetti. Belgesel 2012 tarihli. Yapım bir üniversitede kurulan araştırma laboratuvarına ait; bu ekip antropoloji ile sinemayı birleştiren belgeseller üretiyor. Çekimlerde çok sayıda küçük dayanıklı kamera kullanıldı ve bunlar hem ekipmana hem de balıkçılara bağlandı. Filmin ses tasarımı görüntü kadar önemli; makine, su ve metal sesleri sürekli üst üste biniyor. Anlatının kurduğu şey bilgi değil deneyim; belgesel sektörü açıklamıyor ve istatistik vermiyor. Balıkçılığın koşulları görüntüden çıkıyor: uyku yok, mola yok ve iş tehlikeli. Filmin sınırı erişilebilirlik; anlatı seyirciden tümüyle kendi başına anlam kurmasını bekliyor. Kimin için: deneysel belgeselleri ve duyusal sinemayı sevenler. Kimin için değil: bilgi verilmiyor, görüntü sarsıntılı ve film izlemesi fiziksel olarak zor.