Kedi

İstanbul'da yedi kedi izleniyor: balıkçının önünde bekleyen, kahvenin masalarında dolaşan, çatı katlarında yavrularını saklayan ve mahalledeki herkesi tanıyan kediler. Her birinin bir adı, bir bölgesi ve onunla ilgilenen insanları var. Anlatının ilgilendiği yer hayvan sevimliliği değil, şehirle kurulan ortaklık. Kediler kimseye ait değil ve kimse onları eve almıyor; buna karşılık esnaf yem alıyor, veterinere götürüyor ve kışın kutu hazırlıyor. Film bu düzeni bir bakım ilişkisi olarak gösteriyor ve konuşan insanların çoğu kedilerden bahsederken kendi hayatlarını anlatıyor. Biçim kedi hizasında: kamera çoğu zaman yer seviyesinde ve dar geçitlerde, kaldırım altlarında ilerliyor. Bu görüntüyü almak için özel düzenekler kullanıldı. Ceyda Torun İstanbul'da büyüdü ve filmi kendi çocukluğundaki sokakları hatırlayarak çekti. Yapım küçük bir ekiple ve bağımsız olarak gerçekleşti; Amerika'da beklenmedik bir gişe başarısı kazandı ve o yıl orada en çok izlenen belgesellerden biri oldu. Filmin arka planında ayrıca kentsel dönüşüm var: kedilerin yaşadığı eski mahalleler yıkılıyor ve bu, filmin söylemeden gösterdiği şey. Kimin için: İstanbul'u ve hayvan belgesellerini sevenler. Kimin için değil: yapı arayanlar; film bölümler hâlinde ilerliyor ve bir olay örgüsü kurmuyor.