Ölümün Sesi (Tenebre)

Amerikalı polisiye yazarı Peter Neal, yeni romanının tanıtımı için Roma'ya geliyor. Şehirde kitabındaki cinayetleri taklit eden biri var. Sonunda ortaya çıkan şey, filmin kendi türüne yaptığı soğuk bir şakadır; ne olduğunu burada yazmayacağız. Dario Argento filmi 1980'de Los Angeles'ta yaşadıklarından sonra yazdı. Takıntılı bir hayran onu defalarca arayıp ölümle tehdit etti ve filmlerinin hayatını mahvettiğini söyledi. Argento aynı dönemde şehirde sebepsiz şiddete tanık oldu; hiçbir şey için öldürmek fikri buradan çıktı. Görüntü yönetmeni Luciano Tovoli gölge yerine parlak ışık kullandı; sonuç soğuk, çıplak ve yarı gelecekçi bir görünüm oldu ve Alman dışavurumculuğu geleneğinden bilerek koptu. En çok anılan bölüm iki buçuk dakikalık Louma vinç çekimi: kamera bir evin duvarlarında dolaşıyor. O tarihte İtalyan sineması için teknik bir ilkti. Müziği Goblin'den ayrılan Claudio Simonetti, Fabio Pignatelli ve Massimo Morante yaptı; rock ve disko etkisinde synth ağırlıklı bir iş. Film İtalya'da şiddet nedeniyle kesildi, İngiltere'de 1984 ile 1999 arasında video nasty listesinde yasaklı kaldı. 1984'te Amerika'da Unsane adıyla ağır kesilmiş hâlde gösterildi ve eleştirmenlerden dayak yedi. Bugün Argento'nun en iyi filmleri arasında sayılıyor. Kimin için: giallo ve seksenlerin İtalyan görsel üslubunu sevenler. Kimin için değil: kadın karakterlere yönelik şiddetin dozundan rahatsız olanlar; film bu konuda kendi türünün en tartışılan örneklerinden biri.