Ölümün Sesi (Tenebre)

Amerikali polisiye yazari Peter Neal, yeni romaninin tanitimi icin Roma'ya geliyor. Sehirde kitabindaki cinayetleri taklit eden biri var. Sonunda ortaya cikan sey filmin kendi turune yaptigi soguk sakadir: katil yazarin kendisi ve sebep cocuklugundaki cinsel bir asagilanma. Dario Argento filmi 1980'de Los Angeles'ta yasadiklarindan sonra yazdi. Takintili bir hayran onu defalarca arayip olumle tehdit etti ve filmlerinin hayatini mahvettigini soyledi. Argento ayni donemde sehirde sebepsiz siddete tanik oldu; hicbir sey icin oldurmek fikri buradan cikti. Goruntu yonetmeni Luciano Tovoli golge yerine parlak isik kullandi; sonuc soguk, ciplak ve yari gelecekci bir gorunum oldu ve Alman disavurumculugu geleneginden bilerek koptu. En cok anilan bolum iki buçuk dakikalik Louma vinç cekimi: kamera bir evin duvarlarinda dolasiyor. O tarihte Italyan sinemasi icin teknik bir ilkti. Muzigi Goblin'den ayrilan Claudio Simonetti, Fabio Pignatelli ve Massimo Morante yapti; rock ve disko etkisinde synth agirlikli bir is. Film Italya'da siddet nedeniyle kesildi, Ingiltere'de 1984 ile 1999 arasinda video nasty listesinde yasakli kaldi. 1984'te Amerika'da Unsane adiyla agir kesilmis halde gosterildi ve elestirmenlerden dayak yedi. Bugun Argento'nun en iyi filmleri arasinda sayiliyor. Kimin icin: giallo ve seksenlerin Italyan gorsel usluunu sevenler. Kimin icin degil: kadin karakterlere yonelik siddetin dozundan rahatsiz olanlar; film bu konuda kendi turunun en tartisilan orneklerinden biri.