The Apple

Tahran'da komşular bir dilekçe verir: bir evde iki kız çocuğu on iki yıldır dışarı çıkarılmamaktadır. Sosyal hizmetler eve gider ve ikizleri bulur. Baba yaşlı, anne görme engellidir; baba kızlarını korumak için kapattığını söyler. Kızlar sokağa ilk kez çıkar. Yürümeyi, konuşmayı ve başka çocuklarla oynamayı aynı anda öğrenmeleri gerekir. Samira Makhmalbaf on yedi yaşındayken çektiği bu ilk filminde olayın gerçek kişilerini oynatıyor: Naderi ailesinin kendisi, olayın üzerinden çok kısa süre geçmişken kamera karşısına geçti. Bu yöntem filmi belgesel ile kurmaca arasında tuhaf bir yere koyuyor ve ahlaki olarak da tartışmalı kılıyor. Anlatı babayı canavarlaştırmıyor; onun da kendi korkusunun ve yoksulluğunun içinde sıkıştığını gösteriyor. Elma, kızların dışarıya uzanan elinde tekrarlanan görüntü olarak kullanılıyor. Kimin için: İran sinemasını, gerçek ile kurmaca arasındaki filmleri ve toplumsal dram sevenler için. Kimin için değil: Gerçek çocukların kamera önüne çıkarılması rahatsız edici bulunabilir. Tempo da çok yavaş ve olay örgüsü neredeyse yok.