Öykü (The Tale)

Bir kadının kendi hatırasını yeniden okumasını anlatan bir film. Jennifer belgesel yönetmeni ve üniversitede ders veriyor. Annesi ona eski bir kâğıt yolluyor. Kâğıt kızının on üç yaşında yazdığı bir okul ödevi. Metinde bir ilişki anlatılıyor ve çocuk bunu güzel bir şey olarak yazmış. Jennifer hatırlıyor. Kendi anlatısında o yaz bir at binme kampındaydı, iki yetişkin ona ilgi gösterdi ve o bunu bir tercih olarak yaşadı. Sonra fotoğraflara bakıyor. Kendini hatırladığından çok daha küçük görüyor. Bundan sonra film bir araştırma anlatısına dönüyor. Eski adresleri buluyor, kamptan insanları arıyor, o dönemin kadınlarıyla konuşuyor ve anlattığı hikâye adım adım değişiyor. Film bunu biçime taşıyor. Geçmiş sahneler ilk gösterildiklerinde bir türlü, bilgi geldikçe başka türlü tekrar çekiliyor; bazen bugünkü Jennifer geçmiş sahnenin içine girip karakterlerle konuşuyor. Anlatının ilgilendiği yer olay değil anlatı: film çocuğun kendine anlattığı hikâyenin nasıl kurulduğunu ve otuz yıl nasıl korunduğunu gösteriyor. İki yetişkin canavar olarak çizilmiyor. Anlatı onları çekici, ilgili ve yumuşak gösteriyor; asıl rahatsız edici olan da bu. Yapım çocuk oyuncuyu korumak için özel bir yöntem kullandı. Zor sahnelerde yetişkin bir dublör kullanıldı ve çekimler ayrı yapıldı. Kaynak yönetmenin kendi hayatı. Anlatı otobiyografik ve karakter yönetmenle aynı adı taşıyor. Kadroda Laura Dern, Isabelle Nélisse, Elizabeth Debicki, Jason Ritter ve Ellen Burstyn var. Yönetmen ve senarist Jennifer Fox. Kimin için: hafıza ve travma üzerine kurulu, biçimsel olarak cesur filmleri sevenler. Kimin için değil: konudan uzak durmak isteyenler; film çocuk istismarını doğrudan anlatıyor ve bazı sahneler açıkça zor.