Karanlıktaki Fısıltılar (The Whisperer in Darkness)

Vermont'ta seller sonrası nehirde tuhaf cesetler görüldüğü söyleniyor. Folklor profesörü Albert Wilmarth bunun bir halk masalı olduğunu düşünüyor ve gazetede öyle yazıyor. Sonra ona bir çiftçi mektup yazıyor; adam tepelerde yaşıyor ve gördüklerini anlatıyor. Mektuplar devam ediyor. Sonra mektupların üslubu değişiyor: adam artık her şeyin yolunda olduğunu, gelmesine gerek olmadığını yazıyor. Wilmarth yine de gidiyor. Çiftlikte adam onu bekliyor, koltukta oturuyor ve çok az hareket ediyor. Sean Branney yönetti; senaryoyu Andrew Leman ile birlikte H. P. Lovecraft'ın öyküsünden uyarladılar. Wilmarth'ı Matt Foyer oynuyor. Yapım ABD'den. Film bir Lovecraft derneği tarafından yapıldı; aynı ekip daha önce yazarın başka bir öyküsünü sessiz film olarak çekmişti. Film bilerek otuzların anlayışıyla çekildi; siyah beyaz görüntü, dönemin ses tekniği ve o yılların stüdyo diliyle kurulmuş sahneler. Efektler el yapımı; makine ve maket kullanılıyor ve bilgisayar işi öne çıkmıyor. Anlatı öykünün sonunu değiştiriyor ve orijinalinde olmayan bir bölüm ekliyor. Anlatının ele aldığı mesele inanmak; profesör bütün kanıtları görüyor ve son ana kadar aklıyla açıklamaya çalışıyor. Film korkuyu görüntüden değil mektuplardan ve ses kayıtlarından çıkarıyor. Bütçe küçük ve bazı sahnelerde bu belli oluyor. Filmin sonu kapanıyor ama rahatlatmıyor. Filmin sınırı üslup; kasıtlı eskilik bazı izleyiciye yapmacık gelir ve tempo yavaş. Kimin için: Lovecraft okurları ve eski usul korkuyu sevenler. Kimin için değil: yavaş, düşük bütçeli ve final karanlık.