Raşomon (Rashomon)

Rashomon (1950) bir cinayeti dört kez anlatıyor ve dört anlatım da birbirini tutmuyor. Ormanda bir samuray ölü bulunuyor, karısına saldırılmış ve bir haydut yakalanmış. Mahkemede haydut anlatıyor: dövüştük, adil bir düelloydu, ben kazandım. Kadın anlatıyor: bambaşka bir şey oldu. Ölen samuray bir medyum aracılığıyla anlatıyor: hayır, intihar ettim. Sonra olayı gizlice izlemiş bir oduncu anlatıyor ve onun anlatımı da hepsinden farklı. Film hangisinin doğru olduğunu söylemiyor. Söylediği şey daha rahatsız edici: dördü de yalan söylüyor ve dördü de kendini daha onurlu göstermek için yalan söylüyor. Haydut cesur, kadın masum, samuray şerefli, oduncu dürüst görünmek istiyor. Bu yapı dile geçti; birbirini tutmayan tanıklıklar için bugün hâlâ Rashomon etkisi deniyor. Görüntü yönetmeni Kazuo Miyagawa kamerayı doğrudan güneşe çevirdi; o güne kadar yapılmayan bir şeydi ve ormandaki ışık oyunları bundan geliyor. Film Venedik'te Altın Aslan kazandı ve Kurosawa filmin festivale gönderildiğinden haberi bile yoktu. Bu ödül Japon sinemasının Batı'da tanınmasını başlattı. Toshiro Mifune haydudu oynuyor. 88 dakika, kısa. Kimin için: sinema tarihi, anlatı yapısı, Kurosawa. Kimin için değil: oyunculuk bilerek abartılı, tecavüz konusu merkezde ve sessiz dönem etkileri alışkanlık ister.