Tinā

Miki Magasiva'nın ilk uzun metrajı, 2011 Christchurch depreminde kızını kaybeden Samoalı bir kadının, elit bir özel okulda vekil öğretmenlik yapmaya başlamasını anlatıyor. Mareta orada rehberlikten ve ilgiden yoksun öğrenciler buluyor ve bir koro kuruyor. Kalıp tanıdık: kenardan gelen öğretmen, ayrıcalıklı çocukları dönüştürüyor. Filmin bu kalıptan farkı, merkezine Samoa kültürünü, dilini ve müziğini koyması ve öğretmenin yasını bir motivasyon aracına indirgememesi. Anapela Polataivao'nun performansı filmin bütün ağırlığını taşıyor; sertliği ve şefkati aynı sahnede tutabiliyor. Yapım Yeni Zelanda'da beklenmedik bir gişe başarısı elde etti ve ülkenin en çok hasılat yapan filmleri arasına girdi; Palm Springs ve Seattle festivallerinde seyirci ödülleri kazandı. Duygusal manipülasyon dozu yüksek ve final fazla düzgün bağlanıyor. Kimin için: Pasifik adaları sinemasını, koro filmlerini ve Yeni Zelanda yapımlarını merak eden izleyici. Kimin için değil: Yas ve deprem içeriğinden uzak durmak isteyenler; ilham veren öğretmen kalıbını tüketilmiş bulacak olanlar.