Undo

Moemi bir gün bir şeyi bağlamaya başlıyor. Önce kitapları, sonra eşyaları, sonra evdeki her şeyi iple sarıyor. Sevgilisi Yukio bir yazar; ne olduğunu anlamıyor ve doktora gidiyorlar. Teşhis konuyor: takıntılı bağlama hastalığı. Moemi durmuyor ve bağlanan şeylerin sayısı artıyor. Yukio da bunu izlemekten başka bir şey yapamıyor. Shunji Iwai yazdı ve yönetti. Moemi'yi Tomoko Yamaguchi, Yukio'yu Toshio Toyoda oynuyor. Süre yaklaşık kırk beş dakika; bu bir orta metraj ve televizyon için üretildi. Filmin dili görüntüye dayanıyor. Iwai fazla pozlanmış, beyaza çalan bir görüntü kullanıyor ve kamera sürekli hareket ediyor; bu üslup onun sonraki filmlerinde de sürdü ve doksanların Japon sinemasında tanınır hâle geldi. Anlatının konusu bağ kurma isteği. Bağlama takıntısı bir hastalık olarak sunuluyor ama film bunu ilişkinin kendisiyle ilgili bir şey olarak bırakıyor; iki kişi arasındaki bağın gevşemesi ile ip metaforu doğrudan örtüşüyor. Anlatı açıklama yapmıyor ve sebebi söylemiyor; hastalık bir olay olarak değil, bir hâl olarak duruyor. Iwai bu filmden sonra Love Letter ile tanındı ve bu erken iş onun üslubunun ilk net örneği sayılıyor. Kimin için: Shunji Iwai sinemasını ve görsel üslup merkezli filmleri sevenler. Kimin için değil: çok kısa, anlatı hiçbir şey açıklamıyor ve tekrar eden görüntüler bazı seyirciler için yorucu.