Wanted

Timur Bekmambetov’un 2008 yapımı filmi uzunca bir açılış bölümünü Wesley’in ofiste ezilmesine ayırıyor: panik atak ilaçları, bölme masası, bağıran patron. Kurşunun yay çizmesini görmeye gelen izleyici bunun bitmesini beklemek zorunda. Film ne bilek savurmasıyla merminin dönmesini ne de kaderin dokuma tezgâhından çıkan ölüm emirlerini açıklamaya kalkışıyor. İkisini de daha baştan kabul etmezseniz, sonrasında sizi ikna edecek bir şey yok. Kapanış örgütün gerekçesini tersine çeviriyor; izlerken onayladığınız o uzun eğitim bölümü geriye dönük olarak başka bir anlam kazanıyor. Çizgi romandaki süper kahraman kostümleri Wesley ile Fox’un deri kıyafetine indirildi; Mark Millar kötü adam mitolojisinin korunmasını tercih ederdi. James McAvoy önce başrol tipine benzemediği için elendi, sonra tam da silik göründüğü için geri çağrıldı. Angelina Jolie, Fox’un kendi eliyle ölmesini bizzat önerdi. Kardeşlik’in tezgâh salonu Prag’da eski bir şeker fabrikasının içine kuruldu; iki gerçek boyutlu vagon üretildi: biri çatısında koşulan eğitim sahnesi için, öteki uçurum kazası için, ve ikincisi hidrolik bir düzenekle devrildi. Kimin için: merminin yay çizmesini daha baştan kural sayıp filmden açıklama değil tırmanma bekleyen izleyici için. Kimin için değil: suikast örgütünün mantığının sonuna kadar tutarlı kalmasını isteyen izleyici için; final o ana kadar izlediğiniz her cinayetin gerekçesini siliyor.