A ciascuno il suo (We Still Kill the Old Way)

Sicilya'da bir kasabada eczacı ile arkadaşı doktor ava çıkarken öldürülüyor. Kasaba bunu bir namus meselesi sayıp konuyu kapatıyor. Lise öğretmeni Paolo Laurana ise eczacıya gelen tehdit mektubunun kesildiği gazeteyi fark ediyor ve kendi başına araştırmaya başlıyor. Bulduğu şey namus değil, arazi, miras ve siyaset. Anlatının ilgilendiği yer cinayet değil, aydının yalnızlığı: Laurana doğruyu buluyor ama kimseye söyleyemiyor, çünkü herkes zaten biliyor ve kimse konuşmuyor. Filmin sonundaki cümle bunu tek darbede söylüyor. Biçim Sicilya gerçekçiliği: kasaba meydanı, kilise, kahve, sarı ışık. Kamera kalabalıkta kimin kime baktığını sürekli izliyor. Elio Petri yönetti; kaynak Leonardo Sciascia'nın romanı. Bu, Petri ile senarist Ugo Pirro ve oyuncu Gian Maria Volontè'nin ilk ortak işi ve üçlü sonraki yıllarda İtalyan siyasi sinemasının en sert filmlerini birlikte yapacaktı. Film 1967 Cannes Film Festivali'nde En İyi Senaryo ödülünü paylaştı; Volontè Nastri d'Argento'da En İyi Erkek Oyuncu, Gabriele Ferzetti En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu seçildi. Irene Papas dul kadını oynuyor. Kimin için: İtalyan siyasi sinemasını ve mafya anlatısını klişeden uzak isteyenler. Kimin için değil: polisiye çözümü bekleyenler; film çözümü veriyor ama adaleti vermiyor ve bu kasten.