World of Tomorrow

On altı dakikalık bir animasyon. Emily dört yaşında. Ekranın karşısında oynuyor. Bir bağlantı açılıyor. Karşısındaki kişi kendisi: üç kuşak sonraki bir klonu. Klon geleceği anlatıyor. İnsanlar bilinçlerini yedekliyor, klonlara aktarıyor ve bu şekilde ölümü erteliyor. Aktarım bozuk çalışıyor. Her kopyada bir şey kayboluyor ve klonların duyguları giderek soluyor. Bundan sonra film bir gezinti. Klon çocuğu kendi anılarının içinde dolaştırıyor. Anlattığı şeyler tuhaf. Bir taşa âşık olmuş, bir yakıt pompasıyla ilişki yaşamış, bir müzede bir adamın klonuyla evlenmiş. Hepsi ölüm korkusundan geliyor. Klon bunu kendisi söylemiyor; anlatı bunu yan yana koyarak gösteriyor. Emily hiçbir şey anlamıyor. Ara sıra alakasız bir şey söylüyor ve gülüyor. Anlatının ilgilendiği yer bilimkurgu değil hatırlama: filmin fikri, bir hayatın anlamının anılarında olduğu ve kopyalanan şeyin anı değil yalnız bilgi olduğu. Çizim çubuk adam. Yüzler iki nokta ve bir çizgi; arka planlar renkli soyut alanlar. Bu sadelik bilerek. Duygu tümüyle sesten ve metinden geliyor. Emily'nin sesi kurgu değil. Don Hertzfeldt kendi yeğeni Winona Mae'yi dört yaşındayken oyun oynarken ve resim yaparken kaydetti; çocuğun kendiliğinden söyledikleri sonradan senaryoya yerleştirildi. Yetişkin klonun sesi Julia Pott'a ait ve tümüyle düz okunmuş. Film Hertzfeldt'in üçlemesinin ilk bölümü. Yönetmen ve senarist Don Hertzfeldt. Kimin için: fikir yoğun kısa animasyonları ve melankolik bilimkurguyu sevenler. Kimin için değil: görsel zenginlik bekleyenler; çizim bilerek ilkel ve film tümüyle konuşmaya dayanıyor.