Hachiko, hikâyesini zaten bildiğin bir film. Gücünün yarısı tam da buradan geliyor. Sonu baştan bellidir; mesele ne olacağı değil, ne kadar dayanabileceğindir.

Lasse Hallström gösterişten kaçıyor. Köpeğin istasyonda her gün aynı saatte beklemesini neredeyse bir ritüel sabrıyla tekrar tekrar gösteriyor. Mevsimler değişiyor, insanlar geçip gidiyor, Hachi aynı noktada kalıyor. Bu tekrar, filmin asıl diyaloğu.

Dram türünde hayvan hikâyeleri kolayca ucuzlayabilir. Burada öyle olmuyor çünkü film bize köpeğin ne hissettiğini söylemeye çalışmıyor; sadece ne yaptığını gösteriyor ve gerisini bize bırakıyor.

Neden izlemelisin: Kısa, sade ve yıkıcı. Bir akşam, bir kutu mendil.