Hachi: Bir Köpeğin Hikayesi (Hachi: A Dog's Tale)

Lasse Hallström’ün 2009 tarihli filmi, istasyonda bulduğu Akita yavrusunu eve alan bir profesörü ve onu her akşam istasyonda karşılamaya başlayan köpeği anlatıyor. Yöntem baştan belli ediliyor. Hachi’nin bakış açısına geçilen planlarda renk neredeyse siyah beyaza kadar çekiliyor ve film insan konuşmasını hiçbir yerde köpeğin ağzına ya da aklına koymuyor; hayvanın ne düşündüğünü sözle açıklamayı bilerek reddediyor. Richard Gere ile Hallström görüntüyü dijital almaya karar verdiler, çünkü oyuncuyla köpekler arasındaki anın kısa planlara bölünmesini istemiyorlardı. Gere kimi gün on saate varan sürenin yalnızca köpeklere ayrıldığını, kendi payına on dakika kaldığını anlatıyor. Rolü üç Akita paylaştı; Gere’ye ilk tanışmada köpeklere bakması bile yasaklandı, güvenlerini kazanması üç gün sürdü. Kaynak hikâye gerçek. Profesör Hidesaburo Ueno 21 Mayıs 1925’te öldü; köpeği Hachiko, Shibuya İstasyonu’na 8 Mart 1935’teki kendi ölümüne kadar gitmeyi sürdürdü. Bronz heykeli 21 Nisan 1934’te, yani o hâlâ hayattayken açıldı ve Hachiko törendeydi. Sony filme Amerika’da sinema gösterimi vermedi; gişe kayıtlarında yurt içi hasılat hiç görünmüyor, dünya genelindeki hasılatın en büyük dilimi Japonya’dan geldi. Kimin için: Köpeğin bakışının renksizleştirildiği planları ve bölünmemiş uzun çekimleri isteyen izleyici doğru filmde. Kimin için değil: Köpeğin iç sesinin anlatılmasını bekleyen izleyici için film baştan başka bir yol seçmiştir.