28 Gün Sonra (28 Days Later)

Danny Boyle’un 2002 yapımı 28 Gün Sonra’sındaki boş Londra görüntüleri dijital bir numara değil, bir lojistik problemin sonucu. Görüntü yönetmeni Anthony Dod Mantle sahneleri Canon XL1 marka tüketici kamerasıyla çekti ve terk edilmiş şehir planlarında aynı anda sekiz kameraya kadar çıktı. Sebep basit: caddeler seferde yalnızca doksan saniye ile iki dakika arasında kapatılabiliyordu, trafiği öğrencilerden ve arkadaşlardan oluşan gönüllüler tutuyordu, şafaktan sonra ellerinde kabaca kırk beş dakika oluyordu. Bunun bedeli görüntüde duruyor. Kare bulanık, renkler kirli, hareket lekeli. Büyük ekranda bu bir kusur gibi görünüyor, oysa filmin bütün aciliyeti oradan geliyor. Kapanış bölümü ise 35 mm film üzerine çekildi ve doku gözle görülür biçimde değişiyor. Anlatı ikinci yarıda enfekte olanları bırakıp askeri bir birliğe geçiyor; tehdit hastalıktan düzenin kendisine kayıyor. Bu bir tırmanma değil tür değişimi: salgın filmi olarak başlayan yapı, ikinci yarıda kapalı mekânda geçen bir rehin gerilimine dönüşüyor. Vizyona giren bitiş hayatta kalma yönünde, ancak çekilen üç alternatif sonun üçünde de Jim ölüyor. Dördüncüsü kan nakli fikri üzerineydi ve hiç çekilmedi. Kameranın ucuzluğunun filmin tonuna dönüşmesini izlemek isteyen için. Cinsel şiddet tehdidinin uzun bir bölüm boyunca sahnede tutulmasını kaldıramayacak izleyici için değil.