Yesterday

Danny Boyle’un yönettiği film, dünya çapında bir elektrik kesintisinden sonra The Beatles’ı hatırlayan tek kişi olarak uyanan Jack Malik’i izliyor; müzisyenliği bırakmak üzere olan bir şarkıcı ve söz yazarı. Senaryonun kökeninde Jack Barth’ın 2012 tarihli Cover Version adlı metni var. Barth’ın kahramanı bu şarkılarla ancak küçük bir başarı yakalıyordu; Richard Curtis yeniden yazarken onu tüm zamanların en başarılı söz yazarına dönüştürdü. Bu tercih filmin sorusunu değiştiriyor: artık şarkıların tek başına yetip yetmediği değil, Jack’in yalanla yaşayıp yaşayamayacağı sınanıyor. Kurulum da açıklanmıyor; film enerjisini alternatif dünyanın kurallarına değil, Jack’in sözleri hatırlamaya çalışmasına harcıyor. Himesh Patel şarkıları kendi çalıp söylüyor ve vokali işlenmeden bırakılmış. Ed Sheeran’ın oynadığı rol önce Chris Martin’e önerildi, o kabul etmedi. Ana de Armas’ın canlandırdığı ikinci aşk hattı, test gösterimlerinde Jack’i sempatik olmaktan çıkardığı düşünülünce tümüyle kesildi. Filmin duygusal ağırlığı konserde değil, Robert Carlyle’ın jenerikte adı geçmeden oynadığı yaşlı John Lennon sahnesinde toplanıyor. Kimin için: Şarkıların Patel’in kendi sesiyle ve cilasız söylenmesini isteyen, kurulumun açıklanmamasını sorun etmeyen izleyici için. Kimin için değil: Beatles’sız bir dünyanın nasıl işlediğini merak eden izleyici için; film bunu şaka malzemesi yapıp geçiyor.