127 Saat (127 Hours)

127 Saat (127 Hours, 2010) gerçek bir olayı anlatıyor: dağcı Aron Ralston'ın 2003'te Utah'ta bir kanyonda kolunun kaya altında sıkışması ve beş gün boyunca orada kalması. Danny Boyle'un çözmesi gereken problem şuydu: hiçbir yere gidilmeyen, tek mekânda geçen bir hikâye doksan dört dakika nasıl izlenir kalır? Cevabı kamerayı bir an durdurmamak oldu. Bölünmüş ekranlar, halüsinasyonlar, geriye dönüşler, şişenin içinden çekilmiş planlar. James Franco filmin neredeyse tamamında yalnız ve kariyerinin en iyi işini burada yapıyor. Film onu bir kahraman gibi de sunmuyor; başına gelenin sebebinin kendi dikkatsizliği ve kimseye nereye gittiğini söylememesi olduğunu açıkça gösteriyor. Bir uyarı: Aron Ralston'ın hikâyesini bilmiyorsanız izlemeden önce araştırmayın. Filmin yarısı o bilgisizlikte duruyor ve o sahne geldiğinde ne olacağını bilmemek deneyimin kendisi. Bilenler içinse film bir bekleyişe dönüşüyor, o da ayrı bir gerilim. Kimin için: gerçek hayatta yaşanmış hayatta kalma öyküleri sevenler, tek mekân filmlerini merak edenler. Kimin için değil: klostrofobisi olanlar ve kan tutanlar. Gösterimlerde bayılan seyirci haberleri abartı değildi, o sahne kısa ama gerçekten zor. Buna karşılık film karamsar değil. Tersine inatçı, ve bitince insanı iyi hissettiriyor.