İnsanları Seyreden Güvercin (A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence)

Roy Andersson'un Yaşayanlar üçlemesinin son filmi. Öncekiler İkinci Kattan Şarkılar ve Sen Yaşayan; aralarında yedişer yıl var. Filmin bir hikâyesi yok. Yaklaşık otuz dokuz sahne var ve her biri tek bir sabit planla çekilmiş. Kamera hiç hareket etmiyor; kadraj bir kez kuruluyor ve olay onun içinde başlıyor, bitiyor. Bazen asıl mesele arka planda, kimsenin bakmadığı bir köşede oluyor. Anlatıyı gevşek biçimde iki satıcı bağlıyor: eğlence malzemesi satmaya çalışan, birbirinden nefret eden iki adam. Ellerinde vampir dişleri, bir gülme torbası ve tek dişli bir korku maskesi var. Kimse almıyor. Sahneler arasında on sekizinci yüzyıldan bir kral bar dolusu insanın önünden geçiyor ve tarihin en rahatsız edici sahnelerinden biri sonlara doğru geliyor; sömürgecilik üzerine kurulu bu bölüm filmin en sert anı. Renkler soluk, mekânlar boş, oyuncular makyajla solgunlaştırılmış. Film 2014 Venedik'te Altın Aslan kazandı. Andersson'un biçimini bilenler için üçlemenin doğru kapanışı. Anlatı arayan izleyici için ise film bilerek hiçbir yere gitmiyor ve mizahı son derece kuru.