Apollo 13

Ron Howard’ın 1995 yapımı filmi, 1970’te Ay yolundaki görevde oksijen tankı patladıktan sonra iniş hedefini bırakıp eve dönme sorununa geçen ekiple yer ekibini paralel yürütüyor. Filmin en çok bilinen iki cümlesi de senaryo işi. Gerçekte önce Jack Swigert konuşuyor ve sorunu geçmiş zamanla bildiriyor, Lovell bunu yineleyip ana B barasındaki voltaj düşüşünü ekliyor; senaristler cümleyi şimdiki zamana çekti. "Failure is not an option" da uydurmadır, Gene Kranz böyle bir şey söylemedi. Uydurma dramın nerede durduğu da belli: Haise ile Swigert arasındaki gerilim büyük ölçüde kurmaca, oysa yerdeki ekibin karbondioksit süzgecini kapsülde kalan malzemeyle yeniden kurması gerçek. Ağırlıksızlık sahneleri KC-135 uçağında, set parçaları gövdenin içine kurularak çekildi: 612 parabol, toplamda dört saate yakın görüntü, her seferinde yaklaşık yirmi beş saniye. Yakın planlar yerde tahterevalli düzeneğiyle alınıp sonradan birleştirildi; kapsül sahnelerindeki kısa kesme ritmi buradan geliyor. Film kurgu ve ses dallarında Oscar kazandı, ayrıca en iyi film dahil yedi dalda daha aday oldu. Howard yönetmenlik dalında hiç aday gösterilmedi ama 2 Mart 1996’da Yönetmenler Birliği’nin uzun metraj ödülünü aldı. Kimin için: Sonucu bilmenin gerilimi düşürmediğini, asıl merakın süzgeç gibi tek tek çözülen teknik sorunlarda olduğunu düşünen izleyici için. Kimin için değil: Duyduğu replikleri tutanak sanacak izleyici için; en ünlü iki cümle değiştirilmiş olanlar.