¡Ay, Carmela! (Ay, Carmela!)

İç savaş sürüyor. Carmela, kocası Paulino ve dilsiz yardımcıları Gustavete cephe gerisinde küçük gösteriler yapıyor; şarkı, dans ve kaba şakalar. Cumhuriyetçi askerler onları seviyor. Bir gece yanlış yola sapıp cephenin öbür tarafına geçiyorlar ve karşı tarafın eline düşüyorlar. Kurşuna dizilmek yerine bir teklif alıyorlar: bu akşam bir gösteri yapacaklar ve gösteride cumhuriyetçilerle alay edecekler. Salonda subaylar var, arka sırada da yarın kurşuna dizilecek esirler oturuyor. Carlos Saura yönetti ve senaryoyu Jose Sanchis Sinisterra'nın oyunundan uyarladı. Carmela'yı Carmen Maura, Paulino'yu Andres Pajares, Gustavete'yi Gabino Diego oynuyor. Yapım İspanya ile İtalya ortak. Film İspanya'nın Goya ödüllerinde en iyi film ve en iyi yönetmen dahil çok sayıda ödül kazandı. Anlatının ele aldığı mesele sahnede söylenen söz; iki kişinin hayatta kalması gösteriyi nasıl oynadıklarına bağlı. Film savaşı cephede değil, kulis ve sahne üzerinden anlatıyor. Carmen Maura karakteri kaba, cesur ve siyaseti umursamayan biri olarak oynuyor; kararı ideolojiden değil öfkeden geliyor. Anlatı iki tarafı da idealize etmiyor ama kimin kimi kurşuna dizdiğini de gizlemiyor. Dilsiz çocuk karakteri anlatının tanığı ve final ona bağlı. Filmin sonu tek bir sahnede kopuyor. Filmin sınırı bağlam; İspanya iç savaşını bilmeyen için bazı imalar kapalı kalıyor. Kimin için: İspanyol sinemasını ve savaş dönemi dramalarını sevenler. Kimin için değil: konu ağır, tempo yavaş ve final acı.