Be Sure to Share

Genç bir adam, babasına kanser teşhisi konduğunu öğreniyor. Baba ile oğul yıllardır düzgün konuşmuyor; adam babasının sert, spor takıntılı ve mesafeli hâlini hatırlıyor. Hastalık ilerledikçe oğul kendi bedenindeki belirtileri fark etmeye başlıyor. Anlatının ilgilendiği yer hastalık değil, söylenmeyenin sırası: filmin sorusu basit ve acımasız, bir baba ile oğul en son ne zaman gerçekten konuştu. Cevap geldiğinde de rahatlatıcı olmuyor. Biçim sakin: sabit kamera, uzun sahneler, düşük tempo. Sion Sono'nun bilinen taşkın işlerinden tümüyle farklı bir dil. Sono filmi kendi babasının hastalığından yola çıkarak yaptı ve bunu açıkça söyledi; yönetmenin filmografisinde en kişisel ve en sessiz yapıt olarak anılıyor. Aşırılıklarıyla tanınan bir yönetmenin hiçbir aşırılığa başvurmadığı bir iş olması, filmi ayrı bir yere koyuyor. Akira Kurosawa'nın torunu Ryohei Kurosawa oğlu, Eiji Okuda babayı oynuyor. Kimin için: Sion Sono'nun bilinmeyen tarafını ve sessiz aile dramlarını merak edenler. Kimin için değil: yönetmenden alışıldık şoku bekleyenler; film çok yavaş, süre uzun ve olay neredeyse yok.