Red Post on Escher Street

Bir yönetmen yeni filmi için seçmeler açıyor. Yüzlerce kişi başvuruyor. Film başrolü kimin alacağıyla değil, seçmelere gelen insanların hayatlarıyla ilgileniyor: birinin annesi ölmüş, biri eski sevgilisinin peşinde, biri yalnızca kalabalığın içinde durmak istiyor. Sonunda çekim başlıyor ve figüranlar kadraja girmek için birbirini eziyor. Anlatının ilgilendiği yer sinema değil, kadrajın dışında kalanların da bir hikâyesi olması. Filmin sonundaki uzun sahnede kamera arkadaki kalabalığa dönüyor ve o zamana kadar tanıdığımız herkes orada; anlatı böylece kendi merkezini değiştiriyor. Biçim ham ve kalabalık. Elde kamera, doğal ışık, çok sayıda karakter ve üst üste binen konuşmalar. Sion Sono anlatıyı bilerek dağıtıyor ve tek bir ana karakter kurmuyor. Yapımın koşulları filmin konusuyla örtüşüyor. Sono filmi kendi kurduğu bir oyunculuk atölyesinin katılımcılarıyla, çok küçük bir bütçeyle çekti; kadrodaki insanların çoğu profesyonel değil ve seçmelere gelen karakterleri gerçekten seçmelere giren insanlar oynuyor. Kimin için: bağımsız Japon sinemasını ve sinema üzerine filmleri sevenler. Kimin için değil: düzenli anlatı arayanlar; film kasten dağınık ve karakter sayısı takip etmeyi zorlaştırıyor.