Be with Me

Filmin merkezinde Theresa Chan var: hem görmeyen hem duymayan bir Singapurlu kadın. Kendisini oynuyor ve anlattığı da kendi hayatı; gençliğinde duyularını kaybettiğini, sonra öğretmen olduğunu ve evlendiğini yazıyor. Etrafına üç kurgu hikâye örülüyor. Yaşlı bir bakkal ölmüş karısına yemek pişirmeye devam ediyor. İki lise öğrencisi kız birbirine bağlanıyor. Şişman bir güvenlik görevlisi binada çalışan bir kadına yaklaşmaya cesaret edemiyor. Eric Khoo'nun filmi neredeyse konuşmasız ilerliyor; diyalog çok az, iletişim yazıyla, dokunuşla ve kısa mesajla kuruluyor. Dört hikâye birbirine olay örgüsüyle değil, aynı duyguyla bağlanıyor: birine ulaşamamak. Chan'ın bölümleri belgesel gibi çekilmiş ve ötekilerin yanında durunca kurmaca ile gerçek arasındaki sınır bulanıklaşıyor. Doksan üç dakika. Film 2005'te Cannes'da gösterildi ve Singapur sinemasının dışarıda en çok konuşulan işlerinden biri oldu.