Black

Bhansali'nin Helen Keller'in hayatından esinlenerek yaptığı film. Michelle görme ve işitme engelli doğmuş bir kız. Ailesi onunla nasıl iletişim kuracağını bilmiyor; ev bir kaosa dönmüş durumda ve kızın öğrenmesi için hiçbir yol denenmemiş. Sonra Debraj Sahai geliyor: alkolik, sert ve kendine ait yöntemleri olan bir öğretmen. Michelle'e önce su kelimesini öğretiyor ve oradan yirmi yıl süren bir ilişki başlıyor. Filmin ikinci yarısı ters dönüyor: Debraj alzheimer olur ve bu kez hatırlamayı öğrenmesi gereken o olur. Öğrencinin öğretmene döndüğü kısım filmin asıl fikri. Amitabh Bachchan Debraj'ı, Rani Mukerji yetişkin Michelle'i, Ayesha Kapoor ise çocuk Michelle'i oynuyor. Bhansali burada kendi görsel dilini kısıtlıyor: film neredeyse tamamen siyah, gri ve mavi tonlarda ve Hint sinemasının alışıldık şarkı bölümleri yok. Duygusal yükü ağır ve bunu gizlemiyor. Bhansali'nin abartısını fazla bulan izleyici için burada da fazla; ama Bachchan ile Mukerji'nin ikili sahneleri kariyerlerinin en iyileri arasında sayılıyor.