Suikast Treni (Bullet Train)

David Leitch’in filmi neredeyse tamamen iç mekânda geçiyor; kamera son bölüme kadar trenden inmiyor ve aksiyon, koridor genişliğinde iki kişilik problemler dizisine dönüşüyor. Yönetmen dar alanın dövüşleri yeniden düşünmeye zorladığını söylüyor: kavgalar trende gerçekten bulunan nesneler üzerine kuruluyor, su ısıtıcısı, dizüstü bilgisayar, su şişesi; sessiz vagon kuralı da gerilim için değil fiziksel komedi için kullanılıyor. Her yeni suikastçı kısa bir geçmiş bölümüyle giriyor, yani anlatı düzenli aralıklarla duruyor. Brad Pitt’in canlandırdığı adam dövüşmemeye çalışan biri olarak yazılmış; espriler onun tırmandırmayı reddetmesine dayanıyor. Trenin kendisi Los Angeles’ta bir platoda kuruldu: üç vagon gerçekten inşa edildi, iki yanına yaklaşık otuz metre uzunluğunda LED duvarlar dikildi ve dışarıdaki Japonya görüntüsü bu duvarlarda oynatıldı. Düzenek hangi vagonda çekim yapılacaksa oraya kaydırılabilsin diye ray ve kızak sistemine asılmıştı. Romanın yazarı Kōtarō Isaka, karakterlerinin gerçek insanlar olmadığını, hatta Japon bile olmayabileceklerini söyleyerek oyuncu seçimini savundu. Kimin için: Dövüşlerin trende bulunan eşyalarla kurgulanmasını isteyen ve her yeni suikastçıda anlatının durup geriye dönmesini sorun etmeyen izleyici için. Kimin için değil: Kitaptaki Tokyo’yu görmeye gelen izleyici için; pencerenin dışı bir platoda ekranlarda oynatıldı.