Chappie

Neill Blomkamp’ın 2015 yapımı Chappie’si, yönetmenin 2004 tarihli Tetra Vaal adlı kısa filminden büyüdü. Filmin en çok yanlış bilinen yanı ise Sharlto Copley’nin nasıl oynadığı: sette hareket yakalama kullanılmadı. Copley üzerinde izleme işaretleri bulunan gri bir tulumla sahneleri bizzat oynadı, animatörler sonradan onun performansına eşleşerek her karede yerine robotu koydu. Weta Workshop ona Chappie’nin göğüs hacmini veren bloklar hazırladı; böylece partnerleri ona dokunduğunda doğru ölçüyü buluyordu. Başında ise kendi bakış açısını kaydeden küçük bir kamera vardı. Bu, izlerken fark edilen bir şeye karşılık geliyor. Robotun karşısındaki oyuncuların bakış hattı ve teması gerçek, çünkü karşılarında gerçekten biri duruyordu; sahnelerdeki fiziksel yakınlık oradan geliyor. Bir rap grubunun üyeleri kendi adlarıyla ebeveyn rolünde oynuyor ve filmin ton kaymalarını senaryodan çok bu seçim belirliyor. Chappie’nin öğrenme süreci de buna bağlı kurulmuş: robot bir yazılım gibi değil, taklit ederek büyüyen bir çocuk gibi ilerliyor ve kime benzeyeceğini yanındakiler belirliyor. Kırk dokuz milyon dolarlık bütçeyle çekilen yapım, makine bilinci sorusunu açıyor ama tartışmayı silahlı çatışmayla kapatıyor. Dijital bir karakterin karşısında gerçekten bir oyuncunun durmasının sahneye ne kattığını izlemek isteyen için. Çocuksu mizah ile ağır şiddetin aynı sahnede sırayla gelmesini kararsızlık sayacak izleyici için değil.