Kabuktaki Hayalet (Ghost in the Shell)

Mamoru Oshii’nin uyarlaması, Masamune Shirow’un çizgi romanındaki mizahı ve başkaldıran tavrı dışarıda bıraktı. Karakter tasarımcısı Hiroyuki Okiura Kusanagi’yi bilerek yaşlandırdı; ekrandaki yüz mangadaki yüz değil, albayın zihinsel yaşına denk düşsün diye olgunlaştırılmış bir yüz. Şehir uydurma ama malzemesi gerçek. Sanat yönetmeni Hiromasa Ogura renk paletini Hong Kong’da kendi çektiği fotoğraflardan kurdu; mekân araştırmacısı Haruhiko Higami de Kowloon Duvarlı Şehri’ni yıkılmadan önce karış karış fotoğrafladı. Ogura klimalı bir dükkândan nemli gece havasına çıkınca objektifi buğulandı ve filmdeki puslu tabela arka planları bu kazadan doğdu. Kenji Kawai’nin açılış parçasında koro, Bulgar halk armonilerine oturtulmuş eski Japonca bir düğün şarkısı söylüyor. Yapımın İngiltere ayağı da kâğıt üstünde değil: Manga Entertainment’ın kurucusu Andy Frain yürütücü yapımcılar arasında. 2008’de çıkan Ghost in the Shell 2.0 sürümü aynı film değil: bölümler üç boyutlu bilgisayar grafiğiyle yeniden yapıldı, diyaloglar yeniden kaydedildi ve Kuklacı’nın sesi Iemasa Kayumi’den Yoshiko Sakakibara’ya geçti. Künyede adı geçen sesi duymak istiyorsan eski kopyayı aramak zorundasın. Kimin için: Aksiyon sahnelerinin seyrek olduğunu ve ortadaki diyalogsuz şehir gezintisinin olay örgüsünü bir adım bile ilerletmediğini önceden bilerek oturan izleyici için. Kimin için değil: Kuklacı’nın ne olduğuna filmin net bir cevap vermesini bekleyen izleyici için; cevap tartışmanın kendisinde kalıyor.